Öğleden sonra İstinye’deki işimi bitirip Tarabya’ya inerken, asansörün kapısı kapanmadan bir saniye önce yanağıma değen sıcak nefesle günüm değişti. Şimdi Rumelihisarı’ndaki evimde, loş koridor ışığında bekliyorum; tenim hâlâ o ani temasın titremesini taşıyor. Akşamüstü dışarıdan gelen sis kokusu pencereden süzülürken, senin parmak uçlarının aynı hızla omuzlarımdan aşağı inmesini istiyorum.

Kısa bir aralıkta, yumuşak bir davet: Maslak’tan Yeniköy’e uzanan bu geceyi benimle mi tamamlamak istersin?